Mijn vader vroeg of ik niet iemand wilde waarmee ik iets extra's had. Een jongen om iets mee op te bouwen. Een vriendje! kirde ik. Iemand die me begrijpt zoals niemand anders dat doet. Een aanvulling, iemand die het beste uit me haalt. Die mijn dag kan maken zoals niemand anders dat kan. En kan breken. Teleur kan stellen. Graag ben ik bij hem, maar liever bij mijn vrienden, of helemaal alleen.

Zodat ik na 23 jaar huwelijk kan zeggen dat ik ga beginnen aan mijn tweede leven, omdat het eerste niet goed genoeg was, zoals jij met mama deed, zo'n vriendje?

 

Een beetje cynisme kan geen kwaad, maar van het leven genieten ook niet. Dat ik nu niet de vriendin neem waar ik over 23 jaar mee samen ben wil niet zeggen dat ervaring opbouwen in de tussentijd niet net zo leuk is.

Jorijn (Email) (URL) - 21:19 13 Mei ’08

auw, hoe herkenbaar…

lottii - 21:34 13 Mei ’08

Oef. Hoe bitter.

Helene (URL) - 12:17 14 Mei ’08

En dan is er altijd nog de onzekerheid dat er geen “vriendje” op je zit te wachten…

rudy kaals (Email) (URL) - 13:42 14 Mei ’08

De mens is niet monogaam. Soms duurt het 23 jaar om daar achter te komen, vaak korter

Jan (Email) - 17:22 14 Mei ’08

Hmmm, en hoe reageerde jouw vader daarop?

Paul (URL) - 21:12 14 Mei ’08

Klinkt als een beschadigde vrouw….

Vincent (Email) - 22:49 14 Mei ’08

Het hoeft toch ook niet steeds hetzelfde vriendje te zijn. Liefdes wakkeren aan en doven uit. Dat maakt het leven mooi, de bergen en de dalen.

Carola (URL) - 07:09 15 Mei ’08

lieve, lieve mensen. Het is maar een stukje tekst. Een uitvergroting van iets, bekeken van uit één standpunt.

charis - 09:04 15 Mei ’08

LOL

suzanne - 12:36 15 Mei ’08