Als je soms even niet oplet gebeuren er rare dingen. Dan zoenen mensen in bussen op weg naar een ander land. Verschijnen CV mannen in huizen, waar eerder alleen maar telefoon- en dakbedekkersmannen kwamen. Was ik maar een CV man, of iemand op weg in een bus naar een ver land.

Vanavond let ik wel op. Op zoek naar een man, voor in mijn huis, waar ik mee kan zoenen, zodat ik geen bus hoef te pakken, maar gewoon thuis kan blijven, en kan hopen dat de CV er niet mee stopt.

Als je vanavond ook komt, let ik ook een beetje op jou.

U vindt het fijn hier, blijkbaar. Grote dank voor alle reacties op het vorige stukje. Ik werd er gelukkig van.

Er is een nieuw stukje in de maak, maar net als met een pan soep, een paar keer roeren en een dag laten staan laat het beter smaken. Dit stukje is de slechte wijn, die de rest niet beter laat smaken, maar iedereen wel beleefd opdrinkt. Bedankt daarvoor.

Nog wel eens over hoofd gezien wordt het minimenu onderaan deze pagina met vier menuitems die u misschien ook gelukkig maken.

 

Zelf als weblogger weet ik als geen ander dat het fijn is om dingen van je af te schrijven. Wat nog fijner is, is blijk van waardering op je werk te krijgen.

Ik vind je unieke manier van schrijven apart, maar zeker niet storend om te lezen. Het is eerder verfrissend en anders dan andere.

Je staat hier al tijden in de RSS lezer, trouw onder de rest van mijn e-mail die op zijn plek weer 24/7 aanstaat om mij op de hoogte te houden van nieuws.

Ben benieuwd naar je nieuwe stukje. Succes en ga zo door!

Jorijn (Email) (URL) - 18:18 20 Juni ’08

Een bestof…

eerst las ik be-stof anstatt best-of. Jaa.. het is laat Charis, ook voor mij. En ik hang eens niet aan de bar of lig een goot vol te gallen.

Die bestofs bewaar ik voor mijn bestof hangovers.

rudy kaals (Email) (URL) - 00:40 21 Juni ’08

Hee Leukerd, je Flickr link ? Die missen we nog !

Jan - 13:34 21 Juni ’08

Terwijl de verloren consultant zich nog verdiept in het wel en wee van de gemeente ‘Wekunnenhetnietzelf’ en hun paarse krokodil probeert te temmen, herinneren een paar toevallige plaatjes van een capitaal concert haar weer eens aan het grotere goed dat daarachter schuil gaat.

Want wat is ze goed! Ik weet het, ze heeft mijn complimenten niet nodig, maar zal ze desondanks als vanzelfsprekend in ontvangst nemen. Ze begint vast met het schrijven van een speech (je weet immers maar nooit): ‘ik wil graag mijn voetschimmel bedanken…en alle andere mensen die ik vergeten ben.’

Maar het is poezie, niets meer…en niets minder! Waarvan hierbij akte, terwijl de consultant verzuchtend nog maar een paar alineas tikte in dat oneindige rapport. Hoezo: deregulering?

Ach, had ik maar een vak moeten leren, webdesign ofzo..

Noor - 22:32 30 Juni ’08