Hij zegt tegen me dat ik later net zo gek word als zij.

Ik heb geleerd dat ik nooit verhuisplannen moet maken als de zon schijnt. De stad straalt als de zon schijnt. Het water reflecteert het licht. Als ik door mijn oogharen kijk zie ik sterretjes. Mijn moeder vertelt me dat ik moet genieten als de zon schijnt.

Als het gras lentegroen is en de tram meters aflegt over de glimmende rails ben ik gelukkig. Hij haalt mensen op, en zet ze af. Hij legt een parcours af. Eén vaste route, geen keuzes. Het is een systeem.

Mijn moeder zegt dat als ik me goed voel, er niks aan de hand is. Het gaat goed met me. Ik voel me prima. Dingen zijn anders de laatste tijd, maar dat is niet erg. De zon schijnt. Ook als het regent. Alles gaat goed. Niks aan de hand. Zie je wel, mama heeft gelijk.

Ik heb hem nooit iets verteld over mijn werk in het bejaardentehuis. De aanleunwoningen zijn me toebedeeld. Drie dagen per week, vier uur per dag beweeg ik in een wijk van twee bij drie straten. Ik leg een parcours af. Twaalf uur, zes vierkante straat. Een half uur per vierkante staat. Hier gaan mensen dood. Sommigen worden eerst gek.

De mensen in deze zes straten krijgen post. Post van mensen die buiten deze zes straten wonen. Brieven met een grijze rand. Het bewijs dat tijd echt bestaat.
Oude mensen hebben er helemaal niets aan om te horen dat een dierbare is overleden.

Op een gegeven moment ben ik een tas mee gaan nemen. Dat was gemakkelijker. Na een vier weken lagen er vijf ongekreukte brieven op mijn keukentafel.

Rouwkaarten pik je er zo tussenuit. Focussen, zei hij. Dat is mijn probleem. Ik kan niet focussen. Ik kan alleen focussen op grijze randen, op rouwbrieven die de familieleden versturen om aan te kondigen dat dit de laatste brief is. Een onpersoonlijke, om er alvast aan te wennen. Zorgvuldige selectie is belangrijk. Geen familie en geen buren. Alleen de mensen die gemist kunnen worden. Alleen de onzichtbaren.

Na acht weken lagen er negen brieven op mijn keukentafel. Een gemiddelde leeftijd van 78 jaar. Drie met hetzelfde lettertype. Eén brief had geen rouwzegel. Zij had dezelfde naam als ik. Misschien kon ze niet gemist worden, maar ik moest haar meenemen, want bij mij kon ze niet ontbreken.

Geen enkele brief had kleur.

Maak jezelf onmisbaar.
Ga dood als de zon schijnt, of word eerst gek.

 

Het mooiste “Hai, ik ben Charis en na maanden van mijn lezers in spanning houden kom ik weer even buurten” comeback stukje. Met stip.

Rutger - 13:06 21 Mei ’10

Wat een afsluiting ‘ Ga dood als de zon schijnt, of word eerst gek’
Dit is hard come-backen

Jan (Email) - 09:53 22 Mei ’10

Ik buig van bewondering

Manon (URL) - 10:54 23 Juli ’10

Goddomme Charis!!!! SCHRIJF! SCHRIJF! Je bent zo goed!

Luna (URL) - 09:13 9 Augustus ’10

Goverdomme, ik ga je vaker lezen. Dit is echt mooi. Chaos met een duidelijke boodschap.

Keep up the good work!

Pim (URL) - 15:08 24 Augustus ’10